Yüce Allah‘ın insanlara sunduğu en büyük nimetlerden biri de hiç şüphesiz çocuklarımızdır. Gözlerimizin aydınlığı, evlerimizin neşe kaynağı olan çocuklarımız bizlere dünyada mutluluk verdikleri gibi ahiret mutluluğu için de birer vesiledirler. Kur’anı kerimde “Mallarınız ve çocuklarınız sizin için birer imtihandır.” [1] buyurularak bu hususa dikkat çekilmektedir. Dünya hayatının en güzel meyvesi olan çocuklarımız sevginin de en güzeline layıktırlar. Çocukları sevmek, onlara şefkat ve merhametle yaklaşmak ve onların mutluluğu için çaba göstermek hem insani hem de dini görevimizdir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Küçüklerimize sevgi, büyüklerimize saygı göstermeyen bizden değildir” [2] buyurmuştur.

Çocuklarla çocuklaşan onları gördüğü zaman yüzü gülen, yolda karşılaştığı çocuklara selam veren, onları kucaklayıp öpen ve onlarla oyunlar oynayan Sevgili Peygamberimiz (s.a.s.) çocuk sevgisinin en canlı örneklerini bize sunarak bu konuda da en güzel örneğimiz olmuştur. Çocukların O’nun hayatında ayrı bir yeri vardı. Peygamberimiz (s.a.s.) çocukları çok sever ve onlara değer verirdi. Bir gün O’nun, torunu Hz. Hüseyin’i öptüğünü gören bir sahabe: “Benim on tane çocuğum var. Şu ana kadar hiç birini öpmedim.” deyince, Peygamberimiz (s.a.s); “Merhamet etmeyene merhamet olunmaz” buyurmuştur. Yine Peygamberimizin çocukları öptüğünü gören bir bedevi: “Siz çocukları öper miydiniz? Biz hiç öpmeyiz” deyince, Peygamber Efendimiz (s.a.s); “Allah senin kalbinden merhameti almışsa ben ne yapabilirim.” [3] diyerek onu uyarmıştır. Peygamberimizin hayatında sıkça rastladığımız bu gibi örnekler onun çocuklara olan sevgisinin ne kadar büyük olduğunu bizlere göstermektedir.

Çocuklar sevgiye ve ilgiye her şeyden daha fazla ihtiyaç duyarlar. Yeterince sevgi alamamış, sevgiye doymamış çocukların büyüdüklerinde başkalarını sevmeleri de zordur. Çocuklarımızın gelecekte mutlu ve topluma faydalı bireyler olmalarını istiyorsak ihtiyaç duydukları ilgi ve sevgiyi şımartmadan ve nefret ettirmeden  kız-erkek ayırımı da  yapmadan onlara vermeliyiz. Çocuklarımıza karşı davranışlarımızda dikkat etmemiz gereken hususlardan birisi de onlara eşit davranmaktır. Sevgi gösterirken bile kız çocuğunu ihmal ederek erkek çocuğuna ayrıcalıklı davranılmasına Peygamberimiz karşı çıkmıştır. Ashabını bu hususta uygun bir şekilde uyaran Peygamberimiz (s.a.v.) “Çocuklarınız arasında (mal taksimi de dahil olmak üzere her konuda) adil davranınız” [4] buyurmuştur. Çünkü çocuklar arası ayrımın onların birbirine karşı düşmanlık beslemesine,  zaman zaman da  daha büyük  problemlere yol açtığı bilinen bir gerçektir.